Op korte termijn kan het fijn zijn om alleen te eten; het is rustiger, niemand kijkt naar de manier waarop je eet, er worden geen vragen gesteld… Maar is dat nou wel zo positief?

Juist doordat je alleen eet kun je doen wat op dat moment het prettigste voelt. Dat is meestal niet de gezonde keus als je een (beginnende) eetstoornis hebt. Denk er maar eens over na. Ga je dan met het bord op schoot voor de tv je bord pasta pesto met geraspte kaas eten of kies je voor iets wat een veiligere keuze is. Het kan ook zijn dat je minder eet dan je normaal doet in gezelschap of misschien wel helemaal niet.

Je kunt ook zelf bepalen op wat voor manier je eet. Je kunt je eten scheiden, kleine hapjes nemen, heel langzaam eten enzovoorts. Alles kan omdat er niemand is die vraagt wat je nou eigenlijk aan het doen bent of kan helpen om het anders te doen. Deze manier van eten kan dan gaan voelen als de standaard manier van eten. Het is juist het tegenovergestelde.

Alleen eten maakt je wereld kleiner. Doordat je niet meer in het gezelschap van anderen bent is wordt de kans groter dat de eetstoornis meer ruimte gaat innemen en het in de toekomst alleen maar lastiger is om met anderen mee te doen.

Eten in gezelschap maakt het soms ook makkelijker om te eten. Het geeft afleiding en kan helpen om minder in je hoofd bezig te zijn met het feit dat je aan het eten hebt. Je kunt gedachten die opkomen bespreken en misschien helpt dat om ze te corrigeren.

Samen eten kan ook helpen om te zien dat er meer is dan bezig zijn met eten. Veel sociale activiteiten worden rondom eten georganiseerd. Door hierin mee te doen kan je zien wat nou echt belangrijk is in het leven. Je hoeft niet eens mee te doen om dat te kunnen zien, al zou het natuurlijk wel mooi zijn als je die stap durft te zetten.

Samen eten kan heel spannend en moeilijk zijn, maar is misschien daarom juist helend voor de lange termijn.