Het onderscheid is niet eenvoudig. Als iemand zegt nooit taart te eten omdat ze dat niet lekker vindt, zou dat immers best kunnen. Iemand die overgewicht heeft kan gewoon houden van lekker eten of thuis eetbuien hebben zonder dat iemand het in de gaten heeft. 

De mensen die op zoek gaan naar hulp zijn dan ook vaak de mensen die letterlijk lijden door de problemen die ze hebben met eten. Maar zelfs dan nog kunnen ze zich bij de huisarts met andere klachten dan de eetstoornis zelf.

Want wie bekent nou dat hij/zij braakt na maaltijden of liegt over eten dat al dan niet is gegeten? Voor mannen is het vaak nog lastiger omdat veel mensen denken dat het een ziekte is voor vrouwen. Dat verhoogt de drempel om hulp te zoeken enorm. 

Soms is het makkelijker om hulp te zoeken met misschien meer herkenbare redenen, bijvoorbeeld als je niet meer ongesteld wordt of uitvalt op je werk. Als je hulp zoekt vanwege een laag zelfbeeld is een minder groot taboe dan wanneer je eerlijk verteld dat je een eetprobleem hebt. De kans is dan wel klein dat het echte probleem naar voren komt. Dit maakt het op termijn lastiger om van de eetstoornis af te komen.